LeNeT - Blog
Posts

Volg je hart "het weet de weg"

18th Mar, 2018

Volg je hart "het weet de weg"
Mijn missie

Volg je hart "het weet de weg"

Mijn missie is; een bijdrage leveren aan het (werk) geluk van mens en organisatie. Middels coaching en programma’s ondersteun ik mens en organisatie in ontwikkeling, in groei.

Ik ben mij bewust geworden van mijn missie, toen ik ergens rond mijn 37ste levensjaar er bewust voor koos een trainingstraject persoonlijk leiderschap te volgen. Er werd mij de vraag gesteld : wat wil je nou echt ? Ik wilde heel veel; ik wilde de relatie met mijn toenmalige man met meer verdieping en verbinding verrijken, ik wilde verhuizen, ik wilde voor mezelf gaan werken, ik wilde een goede intense band met mijn zus en ouders, ppppppfffff ik wilde zoveel. En ik wilde mijn opa zien.

Mijn ouders en mijn opa en oma verbroken hun relatie, toen ik ongeveer een jaar of 4, 5 jaar was. Gedurende mijn weg naar volwassenheid, heb ik over de breuk eenzijdige uitleg gekregen en ik had altijd het gevoel dat we het onderwerp opa en oma beter konden mijden.

Out of the blue had ik de behoefte om mijn opa en oma op te zoeken. Ik wilde weten wie ze waren en ik had het vermoeden dat ik meer nieuwsgierig naar mijn opa dan naar mijn oma was. Ik had geen verklaring voor mijn intrinsieke behoefte. Maar goed het was geen optie om ze te bezoeken, want wat zou mijn vader (en moeder) ervan vinden? Uit zijn verhalen over hen, het verdriet en frustratie die de verwijdering met zich meebracht, was ik ervan overtuigd dat mijn vader het mij niet in dank zou afnemen, als ik gehoor zou geven aan mijn behoefte. Door deze (“beperkende”) gedachten en de angst voor een conflict met ouders, heb ik de behoefte aan contact met opa en oma een tijdje gelaten. Maar een innerlijke stem bleef me zeggen dat ik ze op moest zoeken. Ik bezocht mijn ouders en tot mijn grote verbazing hadden ze begrip voor mijn behoefte. Dit was voor mij een bijzonder moment, waarin ik me bewust werd dat mijn gedachten niet altijd feiten waren. De uitspraak van Einstein kon ik ineens heel goed plaatsen : we creëren allemaal onze eigen waarheid.

Weken later reed ik richting Zeeland. Ongeveer tweeëndertig jaar geleden hadden ze mij voor het laatst gezien en ik kon mij daar niets van herinneren. Mijn opa opende de deur en daar stond ik oog in oog met mijn oma & opa. Mijn opa kon van verdriet, opwinding en spanningen niet praten. Inmiddels was het een man van 83 jaar oud. Mijn oma leek er nuchter onder te zijn. Geen idee wat ze allemaal zei en vroeg. Ik had alleen maar oog voor mijn opa. Wat leek mijn vader op zijn vader, een kopietje zou meer verschillen vertonen.

Mijn opa probeerde te praten, echter dat ging hem niet goed af. Hij greep naar de achterkant van zijn broek en haalde uit zijn broekzak een portemonnee. Opende de portemonnee en achter een venster zat een foto van een meisje van ongeveer 4 jaar. DAT WAS IK. Al die jaren had de lieve schat met mijn foto in zijn portemonnee gelopen, al die jaren had hij gehoopt dat ik en zijn zoon op de stoep zouden staan. Al die jaren heeft hij geleefd met een enorme leegte en heel veel verdriet. Nooit heeft hij de kracht gehad om een einde te maken aan het lijden.

Mijn opa is in juli jarig, een week of drie nadat ik hem, na 33 jaar geen contact, had bezocht, hebben wij zijn verjaardag gevierd met taart en de rest van de familie. Dat is het laatste wat ik hem heb zien doen…. Twee weken na zijn verjaardag, is hij overleden. Het eerste wat ik dacht toen mijn tante mij vertelde dat hij was gestorven: hij heeft op mij gewacht en heeft nu rust gevonden om te gaan.

Wacht niet totdat het te laat is, met het vervullen van een verlangen(s). Ik was nog maar net op tijd. Ik hoor veel mensen zeggen: had ik maar, ik kan de tijd niet meer terugdraaien. Iedere dag, ieder moment heb je een keuze om in actie te komen, een eerste stap te nemen. Iedere dag, ieder moment heb je de kans om met je dierbaren te verzoenen, een goed gesprek te hebben, je liefde te tonen, je kwetsbaar op te stellen. Gehoor te geven aan je verlangens en deze te realiseren.

Voor mij was het weerzien met mijn opa en alle overtuigingen en angsten die ik rondom deze situatie had, een eerste aanzet tot bewustwording. Mijn overtuigingen en angsten hadden mij kunnen weerhouden van het realiseren van mijn diepste verlangens. Op onbewust niveau hebben wij allemaal overtuigingen, angsten, mechanismes, patronen, die ons helpen en ook beperken. Na het overlijden van mijn opa, heb ik een bewuste keuze gemaakt om mens en organisatie te ondersteunen, in het bewuster worden van beperkingen en het realiseren van hun verlangens.

Administrator

Bericht achterlaten?

Patricia

Lieve Jeanette Ik heb genoten van je eerste blog, super goed van je. Ik kijk nu al uit naar de volgende. Liefs Patricia
2 years ago
Comment #3

Ingrid Vrehe

Wat een prachtig ontroerend verhaal.wat fijn dat je hem nog op hebt kunnen zoeken ..echt kippenvel ..
2 years ago
Comment #4

Janneke Brokking

Wat een ontroerend verhaal.... zo waar helaas dat mensen op hun sterfbed vaak moeten zeggen.... had ik maar! Spijt hebben van dingen die ze gelaten hebben of waar ze van weg gelopen zijn... wij kunnen t anders doen!!!!!
2 years ago
Comment #5

Greet

Jeanette, Mooi en helemaal waar! Waarom zouden we wachten onze behoeftes en verlangens in te vullen. 🍀
2 years ago
Comment #6

Freek

Wat een prachtig verhaal is dit Jeanette! Het heeft me geraakt. We beperken ons helaas veel te veel uit angst voor het onbekende, angst om te falen, om teleur te stellen, om afgewezen te worden. Dat is jammer want ik ben ervan overtuigd dat ieder van ons de potentie heeft om prachtige dingen te maken en te doen. Dank dat jij dat doet!
2 years ago
Comment #7

Geert Heeskens-Reijnen

Goed om over na te denken. Mooie blog. Succes met je activiteiten Jeanette. Goed te beseffen dat gedachten nog geen feiten zijn en dat je volledig moet gaan voor wat je écht wil. Natuurlijk niet ten koste van je dierbaren, maar dat hoeft ook niet als je maar het gesprek aan durft te gaan.
2 years ago
Comment #8